رز سفید | White Rose

در سال ۱۹۴۰، بنیتو موسولینی کشور خود را به طرفداری از آلمان نازی در آورد اما به زودی با شکست نظامی روبرو شد. در پاییز سال ۱۹۴۳، وی به عنوان رهبر دولت دست نشانده آلمان در شمال ایتالیا مستقر شد و با پیشرفت متفقین از جنوب و درگیری ها با پارتیزان‌ها نفوذ خود را از دست داد. در آوریل ۱۹۴۵، با پیشروی متفقین و شکست آخرین دفاع آلمانی‌ها در شمال ایتالیا و قیام عمومی پارتیزان ها در شهرهای ایتالیا، وضعیت موسولینی ناپایدار به نظر می‌رسید.

در ۲۵ آوریل او از میلان، جایی که در آنجا مستقر بود گریخت و سعی در فرار به سمت مرز سوئیس داشت. او و معشوقه اش، کلارتا پتاچی، در ۲۷ آوریل توسط پارتیزان های ایتالیایی در نزدیکی روستای دونگو دستگیر شدند. یک روز بعد، یعنی در 28 آوریل، موسولینی و پتاچی تیرباران شدند.

اجساد موسولینی و پتاچی را به میلان بردند و در یک میدان حومه پیازاله لورتو، در میان جمعیت عصبانی برای تحقیر فاشیسم‌ها رها کردند. سپس از پشت میله‌های فلزی در بالای ایستگاه اتوبوس در میدان آویزان شدند.

اجساد مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. در ابتدا، موسولینی در یک قبر ناشناس به خاک سپرده شد، اما در سال ۱۹۴۶، بدن وی توسط حامیان فاشیست مورد حفر و سرقت قرار گرفت. در سه شنبه عید پاک سال ۱۹۴۶ گور وی توسط دومینیکو لِکیزی و دو نئوفاشیست دیگر شناسایی و شکافته شد و پیکرش به سرقت رفت.

سرانجام در سال ۱۹۵۷، بقایای جسد وی در دخمه خانواده موسولینی در شهر زادگاهش پره داپیو مدفون شد. مقبره وی به محلی برای زیارت نئو فاشیست‌ها بدل شد، اما در سالگرد درگذشت او همواره با تظاهرات ضد نئو فاشیست ها مورد نکوهش قرار می گیرد.

شایان یادآوری است که تاریخ اعدام موسولینی به اشتباه 29 آوریل در برخی منابع ذکر شده است. تاریخ صحیح 28 آوریل 1945 است.

برای مطالعه بیشتر به اصل مقاله در ویکی پدیای فارسی در این لینک مراجعه کنید.