رز سفید | White Rose

ژنرال آلفرد یودل اسناد و مدارک تسلیم بدون قید و شرط تمامی نیروهای آلمانی به متفقین را امضا می کند.

در صبح روز ۷ مه ۱۹۴۵ میلادی در ستاد عالی نیروهای اعزامی متفقین (SHAEF) در ریمز فرانسه، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح آلمان، ژنرال آلفرد یودل اسناد و مدارک تسلیم بدون قید و شرط تمامی نیروهای آلمانی به متفقین را امضا کرد. اسناد یاد شده این عبارت را در خود داشت: "همه نیروهای تحت کنترل آلمان فعالیت خود را در ساعت ۲۳:۰۱ به وقت اروپای مرکزی در ۸ مه ۱۹۴۵ متوقف می کنند." این اسناد به امضای طرف های روسی، انگلیسی و فرانسوی نیز رسید. به این ترتیب جنگ جهانی دوم پایان یافت.

آدولف هیتلر، سردسته نازی های آلمان که خبر اعدام دردناک متحد خود در ایتالیا یعنی بنیتو موسولینی و معشوقه اش را در 29 آوریل 1945 شنیده بود و از رفتار خفت بار پارتیزان ها با جنازه های آن ها آگاهی یافته بود، می دانست اگر به اسارت نیروهای متفقین درآید، سرنوشتی بهتر از موسولینی نخواهد داشت. بنابر این، پس از صحنه سازی خودکشی در پناهگاه بتونی خود در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ به همراه معشوقه اش، اوا براون و تعدادی از سران نازی به آمریکای لاتین گریخت.

نبرد برلین عملاً در ۲ مه ۱۹۴۵ به پایان رسید. در آن روز ژنرال هلموت وایدلینگ فرمانده مدافعان شهر برلین بود که بدون قید و شرط شهر برلین را به طور کامل به واسیلی چوئیکوف، نماینده ارتش شوروی تسلیم کرد. درست یک هفته بعد ژنرال آلفرد یودل آلمان نازی را بدون قید و شرط به تسلیم نیروهای نظامی متفقین درآورد. به این ترتیب جهان از جاه طلبی های دیوانه ای که می خواست ابتدا اروپا و روسیه را فتح کند و بعد تمام جهان را به سیطره خود درآورد، نجات یافت. اما چگونه کار آلمان به آنجا رسید؟

آلمان نازی و امپراتوری ژاپن جنگ جهانی دوم را با این هدف آغاز کردند که سلطه دائم خود را از طریق پیروزی های نظامی به ترتیب بر اروپا و آسیا تثبیت کنند. این دو کشور مهمترین اعضای مجمع دول محور به شمار می رفتند که بر مبنای ضدیت با کمونیسم و نارضایتی از نظم جهانی پس از جنگ جهانی اول شکل گرفته بود. هدف آلمان نازی، تحت حکومت دیکتاتوری آدولف هیتلر، دستیابی به یک امپراتوری نوین و پهناور در شرق اروپا و اتحاد جماهیر شوروی بود. رهبران نازی معتقد بودند که تحقق سلطه آلمان بر اروپا مستلزم جنگ است؛ به همین دلیل، از روز نخست به قدرت رسیدن خود در اواخر ژانویه 1933، شروع به تدارک جنگ در اروپا کردند.

آلمان پس از این که در سال های 1938 و 1939 بدون تمسک به جنگ، کشورهای اتریش و چک را به خود الحاق کرد و همچنین پس از این که با انعقاد پیمان عدم تجاوز، از بی طرفی اتحاد جماهیر شوروی- تحت حکومت دیکتاتوری ژوزف استالین- اطمینان حاصل کرد، به لهستان هجوم آورد. این حمله که در اول سپتامبر 1939 صورت پذیرفت، آغازگر جنگ جهانی دوم در اروپا بود. پس از شکست لهستان، در 9 آوریل 1940 نیروهای آلمان به نروژ و دانمارک حمله کردند. دانمارک همان روز تسلیم شد. نروژ تا اوایل ژوئن، پیش از آن که نیروهای آلمان بتوانند تمام کشور را اشغال کنند، مقاومت کرد. در 10 ماه مه 1940، آلمان با تهاجم به فرانسه و کشورهای بی طرفِ هلند، بلژیک و لوکزامبورگ، حمله به غرب اروپا را آغاز کرد. این کشورها تا پیش از پایان ماه مه به اشغال آلمان در آمدند. در 22 ژوئن 1940، فرانسه با آلمان پیمان آتش بس امضا کرد.

ایتالیا در 10 ژوئن 1940 وارد جنگ شد و در 21 ژوئن به جنوب فرانسه حمله کرد. دیکتاتور فاشیست، بنیتو موسولینی که در مذاکرات آتش بس، از سهم ایتالیا از غنایم ناخشنود بود، در اکتبر 1940 از طریق آلبانی (که در آوریل 1939 به تسخیر ایتالیایی ها درآمده بود) به یونان حمله کرد. افزون بر این، ایتالیایی ها در اواخر اکتبر 1940 از طریق لیبی- که تحت کنترل ایتالیا بود- به نیروهای بریتانیایی در مصر حمله کردند. این ماجراجویی ها به فجایع نظامی منجر شد که مداخله آلمان را ایجاب می کرد.

در 22 ژوئن 1941، آلمان و شرکای متحدش (به غیر از بلغارستان) با نقض صریح پیمان اوت 1939 بین آلمان و شوروی، به شوروی حمله کردند. در این تهاجم، فنلاند نیز که به دنبال جبران شکست خود در جنگ زمستان 1940- 1939 بود، به متحدین و آلمانی ها ملحق شد. تا پایان اکتبر 1941، سربازان آلمانی در اعماق خاک اتحاد جماهیر شوروی پیشروی کرده بودند، کشورهای منطقه بالتیک را تصرف کرده و لنینگراد را از سمت شمال به محاصره خود در آورده بودند. آنها همچنین اسمولنسک را تسخیر کرده، به سمت مسکو در مرکز حرکت کرده بودند، و پس از تصرف کی یف، به راستوف در دهانه رودخانه دون در جنوب نزدیک می شدند. ارتش سرخ با مقاومت سرسختانه خود در ماه اوت و همچنین در نوامبر 1941، مانع از تسخیر شهرهای کلیدی لنینگراد و مسکو به دست آلمانی ها شد. در 6 دسامبر 1941، سربازان شوروی ضد حمله مهمی را آغاز کردند که آلمانی ها را برای همیشه از حومه مسکو عقب راند.

در ژوئن 1942، آلمانی ها و متحدین- شرکای آنها- حملات خود در اتحاد جماهیر شوروی را مجدداً آغاز کردند، به استالینگراد در ساحل رود ولگا رسیدند، شبه جزیره کریمه را تسخیر کردند و پیش از اواخر سپتامبر 1942 تا اعماق منطقه قفقاز نفوذ کردند. در ماه نوامبر، سربازان شوروی ضد حمله ای را در شمال و جنوب غربی استالینگراد آغاز کردند که به محاصره نیروهای آلمانی در شهر منجر شد. در 2 فوریه 1943، ارتش ششم آلمان خود را به روس ها تسلیم کرد. آلمانی ها در ژوئیه 1943 حمله ای دیگر را در کورسک آغاز کردند که بزرگترین نبرد تانک ها در تاریخ به شمار می رود. اما سربازان و تانک های روسی حمله را دفع کردند و ابتکار عمل نظامی را تا پایان جنگ در دست گرفتند. تا پیش از اواخر سال 1943، آلمانی ها مجبور به تخلیه قفقاز و ترک کی یف شدند.

در 12 ژانویه 1945، روس ها حمله خود را از سر گرفتند و ورشو و غرب لهستان را آزاد کردند. در ماه دسامبر، روس ها بوداپست را محاصره کردند، هرچند که این شهر تا 13 فوریه 1945 سقوط نکرد. با ورود ایالات متحده ه به عرصه جنگ، در 7 مارس 1945 نیروهای آمریکایی از رودخانه راین در رماگن عبور کردند. نیروهای روسی در حمله نهایی خود در 16 آوریل 1945، برلین را محاصره کردند. هنگامی که سربازان روسی در حال پیشروی به سوی کاخ صدارت اعظمی رایش بودند، هیتلر در 30 آوریل 1945 گریخت. در 7 مه 1945، آلمان بدون قید و شرط در ریمز به متفقین غربی، و در 9 مه به روس ها در برلین تسلیم شد.

جنگ جهانی دوم منجر به مرگ تقریباً 55 میلیون نفر در سرتاسر جهان شد. هر چند بسیاری از آمار و ارقام زیر در منابع موجود متفاوتند، اما مبنایی برای ارزیابی به شمار می روند. از ایالات متحده، 292129 نفر در جنگ کشته و 139709 نفر طی عملیات مفقودالاثر شدند. از اتحاد جماهیر شوروی، 8668400 نفر کشته و4559000 نفر مفقودالاثر شدند. از آلمان، 2049872 نفر کشته و 1902704 نفر مفقودالاثر شدند. از چین، 1324516 نفر کشته و 115248 نفر مفقودالاثر شدند. از ژاپن، 1506000 نفر کشته و 810000 نفر مفقودالاثر شدند. از انگلیس، 397762 نفر کشته و 90188 نفر مفقودالاثر شدند. تعداد غیرنظامیانی که در کشورهای مختلف کشته شدند بسیار تکان دهنده بود. اتحاد جماهیر شوروی 14012000 شهروند غیرنظامی خود را از دست داد. چین بیش از یک میلیون شهروند غیرنظامی خود را از دست داد. لهستان حدود 5 میلیون شهروند غیرنظامی خود را از دست داد.

تمامی این انسان ها قربانی جاه طلبی های جنون آمیز فردی به نام آدولف هیتلر شدند که از اختلال روانی و عوارض داروهای اعتیادآور رنج می برد. سران حزب نازی که منافع خود را در پیروی از این فرد دیوانه و جنگ طلب می دیدند، تا آخرین روز حکمرانی خود مردم آلمان را به اطاعت از او تشویق می کردند.

منبع:

ویکی پدیای فارسی. (1400). پایان جنگ جهانی دوم در اروپا، https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7